Statystyka, której da się obronić
Cele główne i dodatkowe
Jeden cel decyduje o teście. Reszta to kontekst, a powiedzenie z góry, który jest który, to niemal cała uczciwość programu.
Witryna zaznacza, które z emitowanych przez nią zdarzeń mogą być celami. Nowo odkryte zdarzenia startują jako ignorowane, bo serwer trackingu rejestruje każdą nazwę zdarzenia, jaką zobaczy, a opt-in jest tym, co powstrzymuje listę przed wypełnieniem się wszystkim, co akurat wystrzeli witryna.
Z tej puli każdy test wybiera jeden cel główny i wypisuje wszystko inne, co chce obserwować, jako dodatkowe. Cel główny jest tym, wobec czego liczony jest werdykt, tym, co czyta kolejka uwagi, i tym, na czym działa automatyczna reguła zatrzymania. Wszystko inne jest po to, żeby złapać zwycięstwo, które kosztowało was coś gdzie indziej.
Nazwanie celu głównego, zanim test się zacznie, jest tą częścią, która się liczy, i dlatego platforma każe wam to zrobić, zamiast pozwolić wybrać metrykę po fakcie. Wybieranie celu, który akurat drgnął, jest sposobem, w jaki program gromadzi zwycięstwa i żadnego przychodu.
Warto znać jedną subtelność: zdegradowanie zdarzenia na witrynie później nie zmienia testów, które już je wybrały. Zakończony wynik nie może zmienić się wstecznie, bo ktoś posprzątał mapowanie miesiące później.