Pytajcie wewnątrz testu

Słusznie, że się tym martwicie, i limity zbudowano właśnie wokół tego, zamiast dokręcać je później. Najwyżej jedna ankieta jest pokazywana na sesję, licząc wszystkie ankiety, które prowadzicie, a nie jedna na każdą z nich, bo dwa widgety w jednej wizycie to sposób, by nauczyć ludzi zamykać je na pierwszy rzut oka, a ta szkoda jest trwała. Kto już odpowiedział, nigdy nie jest pytany o to ponownie, bez żadnego okna na powtórne pytanie. Kto ankietę zamknął, jest zostawiony w spokoju na ustawiony przez was czas, a po niewielkiej liczbie zaczepek jest zostawiony w spokoju niezależnie od wszystkiego. Jeśli przeglądarka nie potrafi stwierdzić, czy ktoś był już pytany, nie pokazuje się nic.

Jeśli chcecie tylko oceny, dedykowane narzędzie jest w porządku. Nie dostaniecie z niego natomiast tego, dla czego ta funkcja istnieje: każda odpowiedź zapisuje, w którym wariancie którego testu był odwiedzający, kiedy odpowiadał, więc to samo pytanie da się czytać dla każdego wariantu. Test mówi wam, że wariant B konwertował lepiej, ale nie potrafi powiedzieć, dlaczego. Przeczytajcie odpowiedzi dla każdego wariantu, a często się tego dowiecie, i właśnie to “dlaczego” decyduje o tym, co testujecie dalej. Wyłapuje też przypadek, który metryka konwersji ukrywa zupełnie: wariant, który wygrywa na konwersji, a wypada gorzej na wysiłku.

Nie na stronach, na których żadna ankieta nie działa, bo nic nie jest tam w ogóle żądane. Kod ankiet jest plikiem osobnym od runtime testów, a witryna bez ankiety nigdy o niego nie prosi: flaga, która wywołałaby żądanie, jest po prostu nieobecna, a nie ustawiona na false. Tam, gdzie się ładuje, ładuje się na końcu, kiedy strona jest już widoczna, a żądanie pomiaru już wysłane, więc awaria w jego trakcie nie może kosztować was renderowania ani zdarzenia konwersji.

To uczciwie nazwana słabość większości programów zbierania opinii: swobodne wypowiedzi są najcenniejszą częścią, a nikt nie czyta dalej niż pierwsze pięćdziesiąt. Każda pisana odpowiedź jest klasyfikowana jako pozytywna, neutralna albo negatywna, a listę odpowiedzi można według tego filtrować, dzięki czemu łatwo dotrzeć do negatywnych, a właśnie tam są konkretne skargi, na których da się działać. Dotyczy to każdej odpowiedzi osobno, a nie ogólnego nastroju, więc wysoka ocena obok negatywnych komentarzy pokazuje się jako sprzeczność, którą jest, zamiast zniknąć w średniej.

Każde jest zdefiniowane swoją skalą i momentem, do którego należy. NPS pyta o lojalność na skali od zera do dziesięciu, po zakończonym zakupie albo kontakcie z obsługą. CSAT pyta o satysfakcję na skali od jednego do pięciu, od razu po konkretnej interakcji. CES pyta, jak łatwo było, na skali od jednego do siedmiu, po checkoucie albo zadaniu wykonanym samodzielnie, i zwykle jest najbardziej użyteczne w pracy nad konwersją, bo znajduje tarcie, a nie odczucie. Wszystkie trzy przychodzą ze standardowym brzmieniem już na miejscu, bo pytanie NPS, które nie pyta o polecenie, nie jest NPS, jakąkolwiek skalę by wyświetlało. A kiedy pytanie nie pasuje do żadnego z trzech, ankieta własna pozwala zadać wasze pytania w dowolnym połączeniu.