Analiza sentymentu AI

Swobodne odpowiedzi to najcenniejsza rzecz, jaką zbiera ankieta, i najmniej prawdopodobna do przeczytania, bo kilkaset z nich to więcej, niż ktokolwiek przerobi w jedno wtorkowe popołudnie. Klasyfikacja jest tym, co czyni tę stertę możliwą do przejścia.

Każda pisana odpowiedź jest klasyfikowana jako pozytywna, neutralna albo negatywna, a lista odpowiedzi filtruje się po tym. Kubełek negatywnych to ten, który zasługuje na tę funkcję: to tam są konkretne, dające się rozwiązać skargi, i to dokładnie zbiór, do którego ktoś przewijający listę chronologiczną nigdy nie dotrze.

Klasyfikacja jest na odpowiedź, a nie zbiorowym nastrojem, więc ocenę i sentyment można czytać jedno wobec drugiego. Wysoka ocena obok negatywnych komentarzy to prawdziwa i ciekawa sprzeczność, którą średnia ukryłaby całkowicie.

Jest uczciwa co do tego, czego nie potrafiła zrobić. Odpowiedź, której klasyfikator nie mógł użyć, jest oznaczona jako przetworzona bez klasyfikacji, a nie zostawiona wyglądająca, jakby wciąż czekała w kolejce, więc liczba niesklasyfikowanych odpowiedzi maleje, zamiast pokazywać liczbę, która nigdy się nie rusza. Długości odpowiedzi są ograniczane, zanim cokolwiek zostanie zapisane, bo tekst trafia w końcu do zapytania do modelu.